Posts Tagged ‘my family’
ชาร์จแบตให้ชีิวิต
วันจันทร์ได้หยุดชดเชยจากวันพ่อ มีความรู้สึกแปลกๆ เพราะเคยต้องต้องตื่นแต่เช้ารีบไปทำงาน แต่กลับพบว่าตัวเองกำลังนอนกอดน้องไหม ลูกสาวคนเล็กอย่างมีความสุข อากาศกำลังเย็นสบาย จนพาลนึกไปว่าบนสวรรค์จะมีความสุขขนาดไหน ฮ่าๆๆๆ ว่าไปนั่น
วันนี้ภรรยาต้องไปทำงาน ส่วนผมก็ต้องแสดงบทบาทพ่อและแม่ของลูกโดยพร้อมเพรียงกัน โดยมิได้นัดหมาย แต่วันนีัได้สัญญากับน้องบัวว่าจะพาไปเล่นที่ เกาะลอย เลยต้องเอาน้องไหมลูกสาวคนเล็กไปฝากกับคุณแม่ไว้ก่อน
ยามเช้าที่เกาะลอย
ปลดพันธนาการ
นับตั้งแต่วันที่น้องบัว ลูกสาวคนโตของผม ได้สร้างวีรกรรมอันโดดเด่น ด้วยการร่วมฉลอง “บันไดลิง” เครื่องเล่นใหม่เอี่ยมของโรงเรียน ถึงขนาดตกลงมา แขนหัก ต้องผ่าตัดดามเหล็กไว้ที่ข้อศอกซ้าย จนถึงวันนี้เป็นเวลาครบ 1 เดือนพอดีเป๊ะ ที่เธอต้องใช้ชีวิตโดยใช้เพียงแขนเดียว ตั้งแต่อาบน้ำ กินข้าว อ่านหนังสือ ว่ายน้ำ เอ่อ อันนี้ไม่ใช่ ซึ่งแต่ละอย่างนับว่าเป็นการมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบากโดยแท้
น้องไหมกับพี่บัว
แล้วก็เข้าสู่เรื่องที่ผมจั่วหัวบล็อกเอาไว้ เพราะวันนี้เป็นวันที่คุณหมอนัดให้ไปเอาเหล็กที่ดามออกได้แล้ว สร้างความยินดีปรีดากระดี๊กระด๊าให้น้องบัวเป็นอย่างมาก เพราะจะได้วิ่งเล่นซะที เป็นงั้นไป แทนที่จะมีอารมณ์นึกกลัวนั่นกลัวนี่หรือกลัวเจ็บ เฮ่อ นี่แหละหนาเด็ก
ผมไปส่งลูกที่รพ.ไม่ได้ เพราะมีประชุมตอนเช้า และมีงานค้างที่ต้องสะสางให้เสร็จก่อนช่วงบ่าย เลยต้องให้แม่น้องบัวแสดงแทน พอทำงานไปได้สักพักใหญ่ กำลังเพลินๆ เหลือบมองนาฬิกาก็สิบโมงแล้ว ตอนนี้น่าจะเอาเหล็กออกเสร็จแล้ว ลองโทรไปถามไถ่อาการสักหน่อย ว่าเอาออกยังไง ฉีดยาชาหรือเปล่า ร้องไห้ไหม ปรากฏว่าคำตอบคือ เอาเหล็กออกเรียบร้อยแล้ว ไม่ฉีดยาอะไรทั้งนั้น ไม่ร้องสักแอะ ตอนนี้ไปเรียนหนังสือแล้ว !!!
อึ้งกิมกี่สิครับท่านผู้ชม…เจ้าเหล็กสองเส้นที่เหมือนไม้เสียบลูกชิ้น ที่โผล่ออกมาตรงปลายข้อศอกนั่นมันเอาออกง่ายๆเลยเหรอ แล้วตอนรูดเอาเหล็กออก ลองนึกภาพตอนเรารูดเอาลูกชิ้นออกจากไม้ดูนะครับ เนื้อลูกชิ้นมันยังยู่ไปมาเลย แล้วนี่มันเนื้อคนนะไม่ใช่ลูกชิ้น มันจะไม่เจ็บมั่งหรือไงนะ หรือว่าลูกสาวผมอึด ตอนที่แขนหักก็ไม่ร้องไห้สักแอะ จนหมองงว่าทนได้ยังไง แต่ก็ช่างมัน เอาออกแล้วก็แล้วไป หมดเรื่องหมดราวกันเสียที ห่วงแต่ลูกสาวผมนี่สิ เคยถามว่า ถ้าแขนหายแล้วจะไปเล่นเจ้าบันไดลิงนี่อีกหรือเปล่า … คำตอบคือ แน่นอนค่ะพ่อ ฮ่วย.
วันนี้หนาวกว่าเมื่อวาน
ถ้าถามว่าชอบอากาศหน้าไหนที่สุด ผมคิดว่าน่าจะบอกว่าหน้าหนาวนะ เพราะอากาศเย็นสบาย เข้าหน้าหนาวทีไร กลางวันสั้นกลางคืนยาวกว่าปกติ ทำงานน้อยลงได้นอนมากขึ้น พวกสาวๆก็เลือดฝาดฉีดบนใบหน้าน่ารักน่ามอง 55 อีกอย่างคือดอกไม้เมืองหนาว ก็แย่งกันออกดอกสวยสดมาให้ชื่นชมกันถ้วนหน้า แบบนี้นี่เองพอเข้าหน้าหนาวทีไร คนชอบเฮโลไปเที่ยวแถบเหนือและอีสานมากกว่าภาคอื่นๆ
ด้วยความที่เป็นคนเหนือโดยกำเนิด จำได้ว่าสมัยเด็กๆ พวกโลชั่นทั้งหลายยังไม่มีวางขายดาดดื่น หลากหลายยี่ห้อและสรรพคุณมากเหมือนสมัยนี้ แต่ใช้มะกรูดหนึ่งซีกบีบเอาน้ำมาชโลมแขนขา ไม่ให้แตกเป็นริ้วๆและมันก็ได้ผลจริงๆนะ พูดไปแล้วบรรยากาศสมัยเด็กๆก็หวนกลับมาอีกครั้ง 55
จากความทรงจำลางๆ ผมว่าสมัยผมเด็กๆ อากาศหนาวกว่านี้นะครับ ตอนไปเรียนนี่นั่งเรียนในห้องไม่ได้เลย ต้องเอาเก้าอี้ไปคนละตัว แล้วออกไปนั่งผิงแดดนอกห้อง ต้องใส่ถุงมือด้วย เพราะมันแข็งจับดินสอได้ แต่เขียนอะไรไม่ได้เลย มันหนาวมากๆ … เอ แต่หรือว่าเพราะผมย้ายมาอยู่ภาคตะวันออกนานแล้ว เลยรู้สึกว่าอากาศหนาวสู้สมัยก่อนไม่ได้ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ
18 องศาเซลเซียส
วันนี้ตื่นเช้ารีบมาดูอุณหภูืมินอกบ้าน … 18 องศาเซลเซียส เย็นลงกว่าเมื่อ 2-3 วันก่อนนิดหน่อย สำหรับผมแล้วรู้สึกว่าเย็นสบายกำลังดีเลย เวลาตอนนั้นก็ 6 โมงเช้านิดหน่อย อีกไม่กี่วันก็ได้หยุดวันพ่ออีกแล้ว งานการก็ต้องรีบสะสาง รีบทำคะแนนให้เข้าตาฝ่ายบริหาร (แบบนี้เรียกว่าพวกแอคทีฟเฉพาะปลายปี 55) แล้วต้องคอยลุ้นอีกว่าปีนี้โบนัสจะคลอดออกมาเท่าไหร่ มิหนำซ้ำต้องรีบมองหาที่เที่ยวปลายปีอีก เดี๋ยวจะอดซะหมด เห็นไม๊ว่างานเยอะจริงๆ.
