Posts Tagged ‘ครอบครัว’
“วันเด็ก” ที่เกาะลอย
วันนี้เป็นวันเด็กแห่งชาติ ถ้าจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับวันเอดส์โลก หรือ วันฮัลโลวีน ก็คงไม่ถูกกาละเทศะเป็นแน่แท้ ฮ่าๆ … “คิดสร้างสรรค์ ขยันใฝ่รู้ เชิดชูคุณธรรม” นี่คือคำขวัญวันเด็กประจำปี 2553 ของคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีคนปัจจุับัน และเป็นประเพณีไปแล้ว ที่ต้องเป็นหน้าที่ของนายกรัฐมนตรี ที่เป็นผู้มอบคำขวัญประจำวันเด็ก ที่ต้องมีความหมายดีๆ เป็นกรอบให้แก่เด็กๆได้ปฏิบัติเพื่อที่จะเติบใหญ่เป็นพลเมืองที่ดีในวันหน้า
วันเด็กแห่งชาติ
วันเด็กแห่งชาติ … ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่ามีความสำคัญมากขนาดไหน เป็นวาระของชาติก็ว่าได้ เพราะเด็กในวันนี้ คือผู้ใหญ่ในวันหน้า ไม่เหมือนผู้ใหญ่ในวันนี้ ซึ่งรอเป็นผีในวันหน้า เด็กคือกำลังสำคัญในการพัฒนาประเทศต่อไปในอนาคต ดังนั้นในวันนี้ ทุกภาคทุกจังหวัดจึงมีการจัดงานวันเด็กกันทั่วทุกหัวระแหง เป็นการเอาใจเด็กว่างั้นเถอะ
สมัยยังเป็นเด็ก ผมไม่ค่อยรู้สึกตื่นเต้น หรือยินดียินร้ายกับวันเด็กมากนักเท่าที่จำได้ ในความรู้สึกเหมือนเป็นงานรูทีนซ้ำๆกันว่า พ่อแม่พาไปเปิดบัญชีธนาคารออมสิน เพื่อจะเอากระปุกออมสินที่เค้าจะแจกเฉพาะวันเด็ก ได้รับของขวัญจากหน่วยงานต่างๆ เป็นสมุด ดินสอ ยางลบ อุปกรณืเครื่องเขียนเสียเป็นส่วนมาก แล้วก็ไปกินข้าวกัน แล้วก็กลับบ้าน หรือว่าสมัยนั้นยังไม่เจริญเท่าไหร่ ไม่เหมือนสมัยนี้ที่เที่ยวและกิจกรรมเพียบ
กิจกรรมวันเด็กจัดโดย AIS
วันนี้น้องบัวไปเรียนพิเศษเหมือนเช่นทุกวันเสาร์ ส่วนน้องไหมก็ยังเด็กเกินไปที่จะออกไปตากแดดเปรี้ยงๆ ดังนั้นวันนี้ผมเลยต้องปลอมตัวเป็นเด็ก ไปดูลาดเลางานวันเด็กที่เกาะลอยเสียหน่อยแล้ว
ผมไปถึงประมาณสิบโมงเช้า ผู้คนหนาตาเป็นเด็กเสียส่วนใหญ่ (ก็วันเด็กนี่นา) บรรยากาศภายในงาน มีซุ้มให้เด็กๆได้เล่นเกมเพื่อแลกของขวัญเยอะพอสมควร แถมแหลกแจกสะบัดว่างั้น มีกิจกรรมการละเล่นและการแสดงของเยาวชนจากหลายสถาบัน ซึ่งจัดโดย AIS
"บ้านลม" ของเล่นสุดฮิตของเด็กๆ
และที่สาคัญขาดไม่ได้ก็คือ “บ้านลม” ของเล่นสุดฮิตของเด็กๆ ดูน่าสนุก เสียดายสมัยผมเป็นเด็ก ของเล่นแบบนี้ไม่มีครับ … ผมเดินไปเดินมา ดูโน่นดูนี่ รู้สึกว่าตัวเองปลอมเป็นเด็กไม่เนียนเลย อีกอย่างไม่มีลูกมาด้วย เหมือนขาดอะไรสักอย่างที่เป็นสัญญลักษณ์ของวันเด็ก จึงตัดสินใจกลับบ้านมาถ่ายทอดสดให้เพื่อนๆได้รู้ ผ่านทางบล็อกนี้แหละครับ
ก่อนกลับบ้าน เหลือบเห็นเจ้าตุ๊กตาสีสวยหลากหลายแบบ ลอยเล่นลมอยู่ สอบถามสนนราคาก็ตัวละ 40 บาท ก็เลยเลือกปลานีโมมาฝากน้องไหมเป็นของขวัญวันเด็กปีนี้ … สุขสันต์วันเด็กจ๊ะ ลูกรัก.
กลับสู่ความจริง
วันหยุดปีใหม่ 5 วันที่ผ่านมา นับเป็นวันหยุดที่แปลกสำหรับผม เพราะทุกๆปี ถึงจะไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนไกลๆ อย่างน้อยก็ต้องไปเที่ยวแถวพัทยา หรือเดินเที่ยวห้างเล่นให้เย็นใจ แต่กลับเป็นว่าปีนี้ว่างเปล่า นั่งเล่นนอนเล่นอยู่กับบ้าน ดังนั้นสิ่งที่เติมเต็มให้ชีวิตผมได้ มันก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง เล่นกับลูก ดูทีวี ดีวีดี และจัดการเจ้า บักจอห์นย่าง ขนาด 1 ลิตรขวดนี้ที่มีปริมาณเหลืออยู่ประมาน 80 เปอร์เซนต์ กลับมาที่บ้าน และภาระหน้าที่ที่เหลืออยู่ก็คือ “ดวด” มันให้หมด อย่าให้เสีย และมันก็หมดเกลี้ยงไปในอีกหนึ่งวันผ่านไป อือ ฟ้งดูเหมือนตายอดตายอยากแอลกอฮอล์มาจากไหนงั้นแหละ 
จากผลงานการดวดอย่างเอาเป็นเอาตาย ปรากฏว่าวันที่เหลือไม่มีอะไรจะทานแล้วสิ เอาไงดี ก็เบียร์ไง จิบไปได้เรื่อยๆตลอดวัน และแล้วสภาพการ “กรึ่ม” ตลอดวัน ก็เป็นความรู้สึกที่แปลกไปอีกแบบ ด้วยเหตุที่ไม่เคยประพฤติแบบนี้มาก่อน (เด็ก สตรี และคนชรา ไม่ควรลอกเลียนแบบโดยเด็ดขาด)
น้องไหมกับพี่บัว
แต่ถึงจะเมาจะมึนยังไงก็ตาม ผมก็ยังไม่ลืมดูแลลูกสาวทั้งสองให้มีความสุข ไม่อายลูกชาวบ้านชาวช่อง ด้วยการพาไปเที่ยวเกาะลอยยามเย็น (อีกแล้ว) พาไปดูเต่าทะเล รับอากาศบริสุทธิ์ และผมสัญญากับเธอว่า ปีนี (2553) ผมจะพาลูกทั้งสองไปเที่ยวแน่นอน
หลังจาก “ม.ต.ล.ว” ตลอด 5 วัน วันนี้เป็นวันแรกที่ต้องกลับมาทำงาน ด้วยความรู้สึกที่ยังเบลอนิดๆ แหะๆ ณ บัดนี้ ชีวิตของผมและพวกเพื่อนๆ ก็เริ่มต้นอีกครั้ง การต่อสู้กับชีวิตได้เริ่มต้นอีกครั้ง ที่ซึ่งผู้ที่ชนะในสังเวียนนี้เท่านั้น ที่มีที่ยืนอยู่แถวหน้า ส่วนผู้ที่ยังเอาชนะไม่ได้ ก็ต้องต่อคิวของความสำเร็จต่อไปทางด้านหลัง แต่ขอเพียงเราไม่หมดหวังเท่านั้น โอกาสที่เป็นผู้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าก็มีได้ทุกคน โชคดีปีใหม่ทุกท่านอีกครั้งครับ.
“อึ” ใครคิดว่าไม่สำคัญ
ตั้งแต่น้องบัวลูกสาวคนแรกลืมตาดูโลก และจนมาถึงน้องไหมลูกสาวคนเล็ก ผมก็ไม่เคยคิดว่าการดูแลลูกน้อย เป็นหน้าที่ของแม่เพียงคนเดียวแม้แต่น้อย ผมทำได้ตั้งแต่อาบน้ำ สระผม ล้างจิ๋ม ตรวจความสะอาดของเธอ ทาแป้ง แต่งตัว ป้อนข้าว ฯลฯ ผมทำได้ในทุกอย่างที่แม่จะทำได้ ไม่เคยบ่ายเบี่ยงเกี่ยงงอนแต่อย่างใด
ทีีนี้การปัสสาวะขับถ่าย ก็เป็นเรื่องธรรมช๊าติธรรมชาติของสัตว์โลก เด็กทารกที่เพิ่งคลอดถึงประมาณ 6 เดือน มักจะเป็นอุจจาระเหลวกลิ่นไม่ค่อยรุนแรงทารุณ เพราะทานแต่นมแม่หรือไม่ก็นมสังเคราะห์ ในกรณีที่แม่ไม่สามารถให้นมลูกได้ ไม่เหมือนของเด็กโตหรือผู้ใหญ่ (ใครกินข้าวอยู่ตอนนี้ ควรหลีกเลี่ยง ฮ่าๆ) และเราก็มักจะใชัผ้าอ้อมเด็กเป็นที่รองรับของเสียเหล่านั้น เพราะซักแล้วเอากลับมาใช้ใหม่ได้ แต่เมื่อโตขึ้นก็จำเป็นต้องใช้แพมเพอร์ส (จริงๆแล้วเป็นชื่อยี่ห้อ เหมือนเราเรียกผงซักฟอกว่า “แฟ้บ” นั่นแหละครับ) เพราะมีความมิดชิดและปกป้องการซึมเปื้อนได้ดีักว่าผ้าอ้อมธรรมดา แต่ … เมื่อโตขึ้นไปอีก ธรรมชาติก็จะสอนให้เด็กรู้จักถ่ายโดยไม่ต้องใช้แพมเพอร์สอีกต่อไป และผู้ช่วยของเราก็คือ …
กระโถนจ้า
จากที่ได้อ่านจากคู่มือการเลี้ยงลูกหรือการเสิร์ชหาจากอินเตอร์เนต เค้าแนะนำว่าเด็กที่แบ่งแยกออกแล้วว่า การปวดท้องที่เกิดจากการปวดปัสสาวะหรืออุจจาระ มีวุฒิภาวะพร้อมที่จะหัดขับถ่ายในแบบของผู้ใหญ่ แบบเราๆท่านๆกันได้แล้ว และสิ่งที่เค้าแนะนำมาก็คือ “กระโถนหัดนั่ง” ของเด็กทารกที่เริ่มโต ก่อนที่จะไปหัดนั่งชักโครกของจริง จริงๆแล้วเจ้านี่มีมากมาย หลากหลายรูปแบบหลายยี่ห้อ มีตั้งแต่ 59 บาท ไปจนถึงเกือบ 500 บาท ส่วนเจ้าในรูปที่หน้าตาคลาสสิคนั่น ผมจำได้ว่าน่าจะเป็นการลงทุนที่มากพอสมควร ประมาณ 149 บาท ถ้าจำไม่ผิด แหะ แหะ
ตอนนี้ทุกเช้า ก่อนที่จะพาน้องไหมไปอาบน้ำ ผมจะถามน้องไหมก่อนว่า “ปวดขี้ป่าว? ขี้แล้วหรือยัง?” เธอก็จะบอกด้วยกริยาสองแบบ คือ พยักหน้า หรือไม่ก็สั่นหัว นั่นก็ตรงตามตำราการเลี้ยงลูกเด๊ะเลยว่า ถ้าลูกบอกเราได้ว่า ต้องการอะไร ก็ถึงเวลาที่ต้องสอนให้นั่งกระโถนเพื่อรองรับการใช้งานชักโครกต่อไปในภายหน้า และตอนนี้น้องไหมก็ขวบกับอีก 7 เดือนแล้ว ฟังรู้เรื่องแล้วแต่ยังพูดไม่ได้ ส่วนเราผู้เป็นพ่อแม่ ก็ต้องพยายามสอนกันเข้าไป มันก็คงเป็นเรื่องเล็กๆในอีกเรื่องใหญ่ๆอีกหลายเรื่องในอนาคต ก็มีเรื่องมาคุยกันเบา สบายๆ ไม่ซีเรียสแบบนี้แหละครับ.
ชาร์จแบตให้ชีิวิต
วันจันทร์ได้หยุดชดเชยจากวันพ่อ มีความรู้สึกแปลกๆ เพราะเคยต้องต้องตื่นแต่เช้ารีบไปทำงาน แต่กลับพบว่าตัวเองกำลังนอนกอดน้องไหม ลูกสาวคนเล็กอย่างมีความสุข อากาศกำลังเย็นสบาย จนพาลนึกไปว่าบนสวรรค์จะมีความสุขขนาดไหน ฮ่าๆๆๆ ว่าไปนั่น
วันนี้ภรรยาต้องไปทำงาน ส่วนผมก็ต้องแสดงบทบาทพ่อและแม่ของลูกโดยพร้อมเพรียงกัน โดยมิได้นัดหมาย แต่วันนีัได้สัญญากับน้องบัวว่าจะพาไปเล่นที่ เกาะลอย เลยต้องเอาน้องไหมลูกสาวคนเล็กไปฝากกับคุณแม่ไว้ก่อน
ยามเช้าที่เกาะลอย
นอนไม่หลับ
เมื่อวานหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว พอประมาณสองทุ่ม หน้าที่ของผมก็คือพาเจ้าลูกสาวตัวน้อยเข้านอน ตอนนั้นอากาศกำลังเย็นสบาย พอหนูน้อยกินนมหมดขวดตาก็เริ่มปรือแล้ว และอีกพักเดียวก็เข้าสู่นิทรา ส่วนต้วผมเองกล่อมไปกล่อมมาไหงเป็นว่าหลับไปพร้อมกับลูกไปได้ก็ไม่รู้ ฮ่ะฮ่ะ
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่อาจทราบได้ ก็ต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงร้องไห้จ้าของเจ้าตัวน้อย เธอดิ้นพราดๆเหมือนกับกำลังตกใจกลัวอะไรสักอย่างแต่ดวงตาปิดสนิท อ้อ คงจะฝันร้ายมั้ง ความจริงเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก เธอเคยเป็นแบบนี้มาครั้งนึงแล้ว แต่เธอยังเด็กมาก คงจะยังแยกไม่ออกระหว่างความฝันกับความจริงน่ะ
ผมรีบเอาลูกมากอดแนบอก พร้อมทั้งปลอบขวัญไปด้วย ใช้เวลาอยู่พักใหญ่จึงสงบลง แล้วเธอก็นอนหลับต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมดูเวลาตอนนั้นเกือบตีหนึ่งแล้ว ก็เข้านอนต่อ แต่ว่า … เกิดเรื่องแล้วสิ ตาค้างนอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมายังไงก็ไม่ยอมหลับ เปิดทีวีดูซะเลย ดูช่อง Fashion TV ซะหน่อยซิ ไม่ได้ดูนานแล้ว กดเปลี่ยนช่องไปเปลี่ยนช่องมา อ้าว เฮ้ยนี่ตีห้าแล้วเหรอเนี่ย อาบน้ำแต่งตัวเตรียมมาทำงานเลยแล้วกัน
ยามเช้า
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ตีห้าครึ่ง สมาชิกในบ้านยังไม่ตื่นซักคน ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์นอกบ้านดีกว่า นานๆจะมีโอกาสแบบนี้ซักที แล้วก็จริงๆด้วย อากาศสดชื่นมากและเย็นสบายด้วยลมหนาวเอื่อยๆ สิ่งที่เห็นต่อมาก็คือแสงอาทิตย์เริ่มจะโผล่ขึ้นมาจากขอบฟ้า ก็รีบเอาเจ้า Z3 เก็บภาพมาฝากกันนี่แหละ
ขณะที่กำลังดื่มด่ำกับความสงบและอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์ เสียงสมาชิกในบ้านก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว อ้อ เริ่มตื่นกันแล้ว ตอนนั้นก็หกโมงเกือบครึ่ง ผมก็ขับรถมาทำงาน ทานข้าวเช้าเสร็จขึ้นออฟฟิศ ทำงานไปเรื่อยๆ ขณะนี้แปดโมงครึ่ง เวรกรรม … มันเริ่มมาง่วงเอาตอนนี้ซะด้วย เอ๊า … ต้องเอากาแฟเป็นตัวช่วยซะแล้ว จบเลยละกันครับ.
