จากผลงานการดวดอย่างเอาเป็นเอาตาย ปรากฏว่าวันที่เหลือไม่มีอะไรจะทานแล้วสิ เอาไงดี ก็เบียร์ไง จิบไปได้เรื่อยๆตลอดวัน และแล้วสภาพการ “กรึ่ม” ตลอดวัน ก็เป็นความรู้สึกที่แปลกไปอีกแบบ ด้วยเหตุที่ไม่เคยประพฤติแบบนี้มาก่อน (เด็ก สตรี และคนชรา ไม่ควรลอกเลียนแบบโดยเด็ดขาด)

น้องไหมกับพี่บัว

แต่ถึงจะเมาจะมึนยังไงก็ตาม ผมก็ยังไม่ลืมดูแลลูกสาวทั้งสองให้มีความสุข ไม่อายลูกชาวบ้านชาวช่อง ด้วยการพาไปเที่ยวเกาะลอยยามเย็น (อีกแล้ว) พาไปดูเต่าทะเล รับอากาศบริสุทธิ์ และผมสัญญากับเธอว่า ปีนี (2553) ผมจะพาลูกทั้งสองไปเที่ยวแน่นอน

หลังจาก “ม.ต.ล.ว” ตลอด 5 วัน วันนี้เป็นวันแรกที่ต้องกลับมาทำงาน ด้วยความรู้สึกที่ยังเบลอนิดๆ แหะๆ ณ บัดนี้ ชีวิตของผมและพวกเพื่อนๆ ก็เริ่มต้นอีกครั้ง การต่อสู้กับชีวิตได้เริ่มต้นอีกครั้ง ที่ซึ่งผู้ที่ชนะในสังเวียนนี้เท่านั้น ที่มีที่ยืนอยู่แถวหน้า ส่วนผู้ที่ยังเอาชนะไม่ได้ ก็ต้องต่อคิวของความสำเร็จต่อไปทางด้านหลัง แต่ขอเพียงเราไม่หมดหวังเท่านั้น โอกาสที่เป็นผู้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าก็มีได้ทุกคน โชคดีปีใหม่ทุกท่านอีกครั้งครับ.

เรื่องราวอื่นที่เกี่ยวข้อง

• “วันเด็ก” ที่เกาะลอย
• สวัสดีปีใหม่ 2553 (แบบคนไท๊ยคนไทย)
• ภาพแห่งความทรงจำ
• เมื่อมี “ดอทคอม” เป็นของตัวเอง
• ครอบครัวหัวใจสีขาว