ภาพแห่งความทรงจำ
สมัยเด็กๆ ใครที่มีกล้องถ่ายรูปเป็นสมบัติส่วนตน นับได้ว่าเป็นผู้ที่มีความศิวิไลเซชั่นอย่างมากกระนั้นเลยครับ เหมือนสมัยนี้ที่ใครถือไอโฟนหรือเจ้าแบล๊คเบอร์รี ก็ย่อมจะไม่ยอมเก็บไว้ในกระเป๋าเด็ดขาด จำเป็นต้องถือไว้ในมือ และยิ่งอยู่ในที่สาธารณชน ยิ่งต้องอวดบารมีด้วยการแชด หรือ ทวีตกันให้ลั่นลือไปทั่ว เหอะ เหอะ
AGFAMATIC 1008 POCKET
หลายวันก่อน รื้อกล่องเก็บของสมัยพระเจ้าเหาที่หนึ่ง ก็พบเจ้าสิ่งนี้ “AGFAMATIC 1008 POCKET” แม่เจ้า มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ผมหยิบมันขึ้นมา ลูบๆคลำๆ นึกย้อนไปในอดีตว่า มันได้เคยเก็บภาพและความทรงจำดีๆอะไรเอาไว้บ้างนะ … อา ใช่แล้ว
กล้องตัวนี้ จำได้ว่าซื้อมาโดยมีจุดประสงค์เพื่อนำมมใช้ในงานรับปริญญาของผมโดยเฉพาะ นั่นหมายถึงว่า มันมีอายุมากกว่า 20 ปีแล้ว และอาจจะมากกว่าเพื่อนๆหลายคนในชุมชนแห่งนี้ ในสมัยนั้นมันเป็นกล้องที่ได้รับความนิยมมาก เพราะขนาดที่เล็กกระทัดรัด เป็นกล้องปัญญาอ่อนที่ถ่ายง่าย เล็งนับหนึ่งสองสามแล้วกดแชะอย่างเดียว ตอนที่กำลังเล็งภาพก็หล่อซะด้วย ท่าจะเหมือนเจ้าไซคลอปในเรื่อง X-MEN เลยทีเดียว แต่น่าเสียดายว่า ตอนนี้ภาพเหล่านั้นล้วนสูญหายและสูญเสียไปตามกาลเวลาไปซะหมดแล้ว เหลือไว้แต่ความทรงจำที่ไม่มีวันลบเลือนได้
ผมนั่งนึกภาพที่เคยได้เห็นจากกล้องตัวนี้ ภาพของเพื่อน ภาพของความสุขที่จบการศึกษาในงานรับปริญญา และแม้กระทั่งภาพของเพื่อนที่เรียนรุ่นเดียวกัน แต่ยังไม่จบ ต้องไปเรียนซ้ำกับรุ่นน้องอีกหนึ่งเทอม กำลังมองพวกเราด้วยดวงตาหมองเศร้า ภาพเหล่านี้เด่นชัดนัก หรือว่า อดีตเป็นการสอนให้เรารู้จักแก้ไข เพื่อจะได้ไม่ทำผิดพลาดอีกในอนาคต ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่ากล้องตัวนี้ ผมจะเก็บไว้เป็นความทรงจำอันงดงามในอดีตต่อไปครับ เพราะถึงแม้จะมีเงินเป็นหมื่นก็หาซื้อกล้องนี้ไม่ได้ เพราะไม่มีขายแล้ว วันนี้เขียนมั่วไปเรื่อย ขอบคุณที่ตามอ่าน ฮ่าๆ.
คุณค่าทางจิตใจ ส่วนความทันสมัยยังไม่กล้าฟุ่ม จนเกินตัวมากครับ เก็บไว้ให้ลูกในอนาคตดีกว่า เหอะๆๆ ก็ว่าไป
เมื่อก่อนเคยมีเหมือนกันแต่เป็น”โกดัก”ครับพ่อซื้อให้ตั้งแต่ตอนที่พ่อกลับมาจากทำงานซาอุใหม่ๆ นับถึงวันนี้ก็ประมาณเกือบ 20ปีแล้วครับซึ่งตอนนั้นฮิตมากถ่ายดีมั่ง..เสียมั่งแต่ก็ชอบครับ