โรงเรียนของน้องไหม (ตอน 2)
จะว่าไปแล้ว เนื้อหาของบล็อกวันนี้น่าจะเรียกว่าเป็นภาค 2 ของตอน โรงเรียนของน้องไหม ก็ว่าได้ เพราะนับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ ได้เวลาที่โคโดโมเดย์แคร์ (Kodomo Day Care) จะไ้ด้ฤกษ์เปิดตัวอย่างเป็นทางการเสียที ท่ามกลางความใจหายใจคว่ำของผู้ปกครอง รวมทั้งผมด้วย ว่าเหตุไฉนจึงยังไม่เปิดเสียที
นับจากวันนั้น ก็มีผู้บริหารระดับสูง มาดูความเรียบร้อยของสถานที่ ท่านได้สั่งให้เอาน้ำพุจำลองออกไป (ไม่รู้ว่าเอาออกทำไม?) แล้วเติมชั้นวางรองเท้าแทน เพิ่มพัดลมดูดอากาศในตัวอาคาร ติดตั้งทีวีพร้อมเครื่องเล่นดีวีดี ปูพื้นด้วยพลาสติกอ่อนและทำรั้วข้างนอก เพื่อกันเด็กแอบออกไปเล่น ฮ่าๆ

Kodomo Day Care
ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว มีพี่เลี้ยง 2 คนช่วยกัน อายุไม่มากเท่าไหร่ ต้องรบกับเด็กน้อย 7 คน มีเพียง 1 คนที่ยังแบเบาะอยู่ ส่วนอีก 6 คนที่เหลือ ซนอย่างกะลิง เอิ้กๆ
เย็นวันศุกร์ได้มีการประชุมระหว่างผู้ดูแลและบรรดาผู้ปกครองของเด็ก (ก็พวกผมที่สมัครใจเอาลูกมาฝากนี่แหละ) ได้ความว่า ให้ผู้ปกครองเตรียมที่นอนหมอนมุ้ง อาหาร นม และเสื้อผ้า อ้อ แพมเพอร์สให้พอเพียงด้วย ก็โอเคครับ เพราะมีเด็กหลายระดับอายุย่อมมีความแตกต่างในความต้องการพื้นฐานไม่เหมือนกัน แต่ต้องยอมรับว่า เค้าจัดเตรียมทุกอย่างไว้ค่อนข้างดีมาก พอใจทีเดียวแหละครับ

อ่างล้างหน้าอันจ้อยสำหรับหนูน้อย
สุขภัณฑ์ที่ใช้ก็บรรจงเลือก เพราะอันจิ๋วขนาดนี้ น่าจะหาซื้อยากนะครับ แล้วจากเดิมที่ปูพื้นด้วยไม้ ก็ปูพลาสติกอ่อน ผมก็เรียกไม่ถูกเหมือนกันแต่นุ่มดี สีก็สวยดีครับ และที่สำคัญก็คือ เค้าทำให้เราโดยไม่คิดมูลค่าใดๆ น่าปลื้มใจจริงๆครับ

ตารางเรียนของหนูน้อย
วันจันทร์นี้ จะเป็นวันแรกที่น้องไหมจะต้องอยู่ในความดูแลของคนอื่น ที่ไม่ใช่พ่อแม่ ไม่ใช่ย่า ไม่ใช่ยาย แต่เป็นก้าวแรกของการก้าวเข้าสู่สังคม เป็นการละลายพฤติกรรม และเรียนรู้พื้นฐานในการใช้ชีวิตอยู่ในสังคมร่วมกับผู้อื่น พ่อแม่จะคอยเป็นกำลังใจให้หนู และหนูมั่นใจได้เลยว่า หนูจะไม่มีวันเดินอย่างเดียวดายจ้ะ.
กล้องพี่นี่ สีสัน สวยดีแฮะ
ชอบสีสันภาพนี้มากคับ
สวยมาก
เด๋วก็เปลี่ยนใจจาก Cannon
มาเป็น Panasonic เลยนี่
ขอบใจน้องชาย แต่กล้อง canon ก็เป็นกล้องที่ดี
บางทีเจ้า digic4 จะเจ๋งมากๆก็ได้นะ ^_^
โรงเรียน KODOMO น่ารักดีนะครับ ลุงบอย
ขอบใจหลานติวเตอร์นะครับ ตั้งใจอ่านหนังสือด้วยล่ะ
ครับ ตอนนี้ก็กำลัง แต่พ่อจะสอนตอนทุก 18.00 น. ครับ
เห็นโรงเรียนแล้ว อยากกลับไปเป็นเด็ก แหะๆ
การจากลา เป็นสิ่งที่มนุษย์ตัวน้อยๆ ต้องเผชิญครับ